AI Әнші - МЕН АҚШАМЫН АЩЫ ШЫНДЫҚ

Мен ақшамын, қағыз бенен дейін мұн,
Бар әлемге ең ғадырлып ұйымын.
Мені көр, ұмыттасын бәрінде,
Түн күйік қабаты бар ар күйімің.
Көздерінде сұқыр қылды жылтырым,
Бұзып жатыр табиғатын қолпың кім.
Меніз де бауыр етін езілі,
Жоғалтасын адамдықтың ұшқының.
Бүгін-гүкін саңын жүріп тұрым менің,
Байқамайсын қала ішке кіргенім.
Саңан қылап үлетемін өзіме,
Осы менің ең құрпын үш түріңім.
Дұстып бенің мақабаты қор қылдың,
Менің жолда құрбаны боб зор мұңдың.
Ары-ядты таптап өтіп аяқпен,
Жалғандықтың қақпанына тор құрдың.
Мен ажамы, сындағымын өмірден,
Күріп болып жабысам көңілден.
Менің сүйімі құррал еттіп байдалан,
Нәйтпесе, сен қара шерге көп үлдің.
Ойлан адам мен, бір елді сағымын,
Қолдан жазап өзің маған тапымдың.
Менің қуы жоқ алтасын өзіңді,
Бұлып олмамына жалған ағымдың.
Бүгін-бүгін бәрі маған тапынлар,
Байлы ұздеп дүннеге забылар.
Бірақ менде жылылық жоқ, сезім жоқ,
Тек аш көздік қотыған ажағылар.
Ада-ада анасында тап кеттер мен үшін,
Саттады қойтуған жердің кен үшін.
Қағаз үшін қадырыңды жоқ алтып,
Тартып жатсын азаптардың кемісін.
Алтың кіміз долар менің тенге мүн,
Талайлардың қақтырына төңген мүн.
Бійіктерден құлатам төменге,
Менің күшім сенің әскеуденің.
Қанша байлық жинасында тоймайсын,
Өзгеніңде, өзіңді де зорлайсын.
Ақырсон қара жерге күрерді,
Мені бірге алып кетте алмайсын.
Мен ақшам сынағымын өмірдің,
Күрі болып жабы самын көңілдің.
Мені сөйме құрал еттіп айдалған,
Нәйтпесе сен қара жерге көмілдің.
Ойлан адам мен бір елесағымын,
Олдан жасабы өзің маған табындың.
Мені қуы жоғалтасын өзіңді,
Құлып олмамына жалған ағымдың.
Мен ақшам сынағымын өмірдің,
Күрі болып жабы самын көңілдің.
Мені сөйме құрал еттіп айдалған,
Нәйтпесе сен қара жерге көмілдің.
Ойлан адам мен бір елесағымын,
Олдан жасабы өзің маған табындың.
Мені қуы жоғалтасын өзіңді,
Құлып олмамына жалған ағымдың.